mdlx Collecties - Carte blanche met Michel Delacroix

Deze tentoonstelling had "retour de chez-robert" kunnen heten. Ongeveer tien jaar geleden stelde ik op initiatief van Sylvie Zavatta, directrice van het Frac, in deze zelfde ruimte het project chez-robert tentoon, een experimentele galerie waar ik meer dan
36 tentoonstellingen organiseerde. Dit was geen onderbreking van mijn werk als kunstenaar, maar een uitbreiding van mijn reflectie over de kunstwereld en haar mechanismen.

Tijdens dit avontuur ontmoette ik veel kunstenaars wier werk me aansprak. De tentoonstellingsbeperkingen van chez-robert vroegen om een andere aanpak en de creatie van onverwachte vormen. Sommige werken, speciaal ontworpen voor deze context, maakten dat ik de ervaring wilde verbreden en een collectie wilde opbouwen.

Natuurlijk bezat ik, zoals veel kunstenaars, al een paar werken, verworven door ruil of schenking. Maar dit project was anders dan het vorige. Het kwam voort uit een precieze en weloverwogen intentie: een oeuvre samenbrengen dat mijn keuzes zou bevestigen, en ze dan uiteindelijk delen.
De werken die ik gaandeweg heb verworven, zijn ontdekkingen op tentoonstellingen, kunstbeurzen, in galerijen of tijdens ontmoetingen met kunstenaars. Ik heb ervoor gezorgd dat ik me bij deze aankopen laat leiden door de inhoud van het werk en niet door persoonlijke affiniteiten. Sommige kunstenaars staan me na aan het hart, andere heb ik af en toe ontmoet en weer andere heb ik nog nooit ontmoet.

Er zijn momenteel ongeveer veertig werken in de collectie. Het doel is niet om te accumuleren, maar eerder om een oordeelkundige en unieke visie van een artistiek landschap op te bouwen, in overeenstemming met mijn intuïties en mijn vooroordelen. De werken, die over het algemeen bescheiden van formaat zijn en een beperkt kleurenpalet gebruiken, hebben de vorm van objecten, tekeningen en schijnbaar eenvoudige mini-installaties. Je zou ze kunnen omschrijven als "neoconceptueel revisited". Ze spelen met gevestigde codes en zitten vol subtiele ironie die vraagtekens zet bij de mechanismen voor waardetoekenning die de kunstwereld beheersen. Dit is geen les in esthetiek, maar eerder een verstoring van de verwachtingen van de kijker, vanuit een hoek die zowel geamuseerd als diep reflectief is. Dit werk neemt een kritische houding aan door middel van een vaak zeer eenvoudig visueel vocabulaire en elementaire vormen, die paradoxaal genoeg een stimulerende conceptuele complexiteit onthullen.

In dit oeuvre komt een paradox naar voren: aan de ene kant zijn ironie en humor alomtegenwoordig in veel van de werken; aan de andere kant is er een streven naar legitimiteit, om deel uit te maken van een hoofdstuk in de kunstgeschiedenis en om de maat van de tijd te nemen. De humor van sommige werken beperkt zich niet tot een komische functie, maar combineert lichtheid met ernst. Deze humoristische ambivalentie onderstreept de fundamentele tegenstelling die aan de basis ligt van de hedendaagse kunst: lachen om de eigen ernst. In werkelijkheid betekent dit het serieus nemen van wat onbeduidend lijkt, en er opnieuw waarde aan geven waar ze die leken te missen.

De werken in mijn verzameling en de werken die ik heb uitgekozen voor de dialoog in de collectie van Frac Franche-Comté hebben gemeen dat ze tegelijkertijd ambitieus en verrukkelijk zijn. Ze spelen met visuele of verbale overeenkomsten en openen een bredere reflectie over de aard van kunst en de ontvangst ervan.